مجموعه‌اى است از سنّتها ، قوانين ، نظامهاى الهى و سرشتهاى تطهير يافته كه جنبهء مثبت و بىنقص دارند و خداوند منزّه از هر عيبى آن را در وجود انسان چه مرد و چه زن به امانت نهاده است . اگر در منشأ پيشرفت تمدّنها نيك نظر كنيم و در آن خوب بيانديشيم ، خواهيم ديد كه اين منشأ از نظام خانواده پايبند به اصول سرچشمه مىگيرد . خانواده همچون سنبلى است كه مىتوان هويّت اجتماعى و معرفه‌هاى امّت را در آن مشاهده كرد . اگر خانواده را به شكل هرمى ترسيم كنيم درمىيابيم كه پدر با توجّه به مسؤوليّت نگهدارى و سرپرستى از همسر رأس هرم را تشكيل مىدهد ، دومين اساس خانواده مادر است كه عهده دار سرپرستى ، نگهدارى وپرورش كودكان مىباشد . در رابطه همكارى با زن ، بر مرد است كه زن خود را مورد لطف و مهربانى قرار دهد ، وظيفه رسيدگى به او از نظر مادى را به خوبى انجام دهد و نسبت به اداى حقوق زن وفادار باشد ، و اين مسئوليت از آن جهت است كه مرد ( پدر ) جايگاه رهبرى وسرپرستى را در دست دارد و به همين خاطر است كه خداوند فرموده : ( الرِّجَالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّسَاءِ ) ، بايد در نظر داشت كه اين رهبرى ، مسئوليتى واجب يا اضافى نيست ، بلكه نماينگر فطرت و غريزه تشكيل يافته و طبيعت تكامل خانوادگى است كه خشنودى ، اطمينان و آرامش را در ميان افراد اوّلين هسته اجتماعى ( خانواده ) به وجود مىآورد . اين مسئوليت و سرپرستى عاملى است كه احساس را بر مىانگيزد